||ముందుమాట- 8 ||


ఎందుకంతలా కురుస్తావు! నేనేమడిగినా సమాధానం చెప్పకున్నందుకు నీ కళ్ళకేసి చూసాక నా మనసంతా మబ్బుపట్టుద్ది. నీ కనుగుడ్లు ఎందుకు మబ్బుల్లా మరింత నల్లగున్నాయో ఎందుకు నావైపలా చూసి మెరుస్తున్నాయో తెలిసేసుకుంటాను. నాకప్పుడు నోరుజారడం మామూలే. ఛీ ఛీ అంటూ నీకది తోచిపుచ్చడం అలవాటే. ఇంకెంతకాలం ఇలా సాధాసీదాగా ప్రేమించుకుందాం అనడుగుతాను. నువ్వేమో మిగిలిపోయిన మాటల్ని అలాగే మిగలనిస్తూ కొబ్బరి ముక్కని మాత్రం తినమని చేతికిస్తావు. అచ్చం నీకు నచ్చినట్టే కొరుక్కుతింటాను. నువ్వేమో ఆ ఆకల్ని గుర్తించేస్తావు.

వానాగిపోయింది వెల్పోదామా అనడుగుతుంటే నేలమీద పారే ఆ నీట్లో, ఆ నురగలో తేలెళ్లిపోతున్న ఏదో ఒక పుల్లను తొక్కిపెట్టి, పద నీకు నచ్చితే ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోదాం అంటాను. చాలు నీ సోదాపు అంటుంటావు. నువ్వు చిన్నపుడు కాగిత్తప్పడవ చేసొదిలావా అనడుగుతుంటే నన్నలా నీళ్ళలోకి నిర్ధాక్షిణంగా తోసేస్తావు. అపుడు తడుస్తాం మనం అచ్చం చిన్నపిల్లల్లాగ. మనలో ఆరాటం ఆరిపోయింతర్వాత ఆ కురిసిన నీళ్ళన్నీ ఇంకిపోయింతర్వాత తడిచిన నీ దేహం చూస్తూ నా మెదడుకి మబ్బు పట్టనంతవరకూ మనం పెద్దాళ్లమన్న సంగతి నాకసలే గుర్తురాదు. మళ్ళీ నీయంతట నువ్వు కురిసేంతవరకూ నాకు వానంటే ఏంటో తెలీదని అబద్దమే చెబుతాను. తడిచిన దేహంతో నిన్ను చూడాలనే కోరుకుంటాను.

Comments