Skip to main content

||మనం మాత్రమే ||



ఊరికే ఏం రాయాలిరా సూరిడా
మనకంటే ముందు పుట్టేసి పువ్వూ నవ్వూ ప్రేమా రాసేశారు
ఉదయాలు విసిరేయబడి
సాయంత్రాలకి చిక్కుకుపోయి
రాత్రులు పాత్రలు పోషించే నాన్నలను రాయాల్సి వొత్తే
ఎలాగున్నావ్ రా అని ఏ నాన్నైనా అడిగి చూడాలి
తడిచిన కళ్ళు మాట్లాడతాయని తెలిసిపోయేటట్టు
నవ్వుతూ మాటాడే నాన మోకాన్ని నువ్వు కచ్చితంగా రాసేయాలి

ఆ తరవాత
కలలన్నీ నగ్నత్వంమ్మీద నడిచిపోతున్నాయ్ కదా!
నువ్వూ దానికి పూనుకోవాలి
దివ్యత్వాన్ని దరించి
సందడి లేని జీవితాల్లో సందర్భాల్ని పట్టుకోవాలి
ఎవరు ఎవరికీ ఎలా లొంగిపోయారో ఏమాత్రమూ తెలీనపుడు
తలలో వేళ్ళు దూర్చి , మొకానికి మొకం దగ్గరగా జరుపుకున్నాక
కొత్తజంట కార్చే కన్నీరొకటుందని
తత్వమేదో తెలిసినట్టు
గుండ్రటి కనుగుడ్డుపై గిర్రున తిరిగే ఆ నీటి పొరని
గుర్తుండిపోయేట్టు రాసేయాలి.

నవ్వితే నవ్వడం తెలిసినకాడ నువ్వేమీ ప్రత్తేకం కాదు
ఏడుపుకు ఎలా ఎదురుపడాలో ఎక్కడైనా సూసొత్తే
గుండెను గుండె తాకేట్టు గట్టిగా హత్తుకోవాలి
గుండె నుండి గుండెకి గుట్టుగా ప్రవహించాలి
చేతులతో పలకరించే చొరవ తీసుకుని
ఆత్మీయతని అడక్కుండానే అరువిచ్చేయాలి

శీతాకాలం పొద్దులో
అలికిన ఇల్లు అలాగే వొదిలేసి ఆపదొచ్చిందని ఎలిపోతే
ఆ అర్ధాంతరన్యాస అలంకారాన్ని ఆర్ట్ గ్యాలరీలో దాచిపెట్టాలి
వొండిన మట్టికి మొగుడూ పిల్లలకెట్టి
నాకాకలిగా లేదనే అమ్మల సొంతవాక్యాన్ని ఎవరు రాస్తారో అని ఎదురుసూసేట్టు
మనం మాత్రమే రాసి సూపియ్యాలి

ఒకోసారి
హాయ్ హలో అన్నా , అయ్యా నమస్కారం అన్నా
కళ్లతోనూ , చేతులతోనూ నవ్వేవాడు కావాలి
వేళ్ళ సివర ఊసులెట్టుకుని కలిసికుచ్చేబెట్టి మాటాడించేయాలి
ఎవడ్రా ఈడు అని ఏమొకం సూసినా , ఏమీ తెలీనట్టు ఎక్కడైనా నవ్వేయాలి

మనదికాని అస్తిత్వ ఉద్యమం, ,మన దరిదాపుల్లో లేనపుడు
మనకి
అమ్మలొక కథ
నాన్నొక కవితైతే
యవ్వనం ఒక యువ పురస్కారం

ఎక్కడ బతుకు బాసగా మారి
ఎక్కడ మనుషులు సాహిత్య మయ్యారో
అక్కడ మనం నవ్వుతూ ఉండాలి , నవ్వ్వుల్ని లిఖిస్తుండాలి.

(మానాన లాంటోడు సిరమోజు హరగోపాల్ గారికి ) With Sriramoju Haragopal

Comments

Popular posts from this blog

॥ శోభనాలు ॥

మొదలుపెట్టడం నీకూ, నాకూ కొత్తే కదా
నువ్వో నేనో చొరవతీసుకుని ఏదో ఒకటి చేద్దాం
మనకు చెవిలో చెప్పినవి చెప్పినట్టే చేయాలని ఇదివరకే తెలుసు
గడియ సరిగా పెట్టి కిటికీలు మూస్తే సరిపోదు
సర్ధడాలు ఆపేసి పక్కపైకొస్తే త్వరగా లైటార్పేదాం
నీకు తెలుసోలేదో గోడలకు చేవులేకాదు కళ్ళు కూడా ఉంటాయ్
అదిగో చూడు గుడ్లప్పగించి ఎలా చూస్తున్నాయో
వాటి కళ్ళకు గంతలు కట్టలేం గాని.
మనల్ని మనమే దాచేసుకుందాం!
శోభనం అంటే మనలోమనం దాగిపోవడం అని మెల్లమెల్లగా రాసుకుందాం!


పళ్ళూ పాలగ్లాసూ పాతబడిపోయి పక్కనొచ్చి కూర్చున్నాక
కళ్ళలో కళ్ళెట్టి చూస్తే వంద చందమామలు ఉదయించాలి.
అంత మాత్రానికే రాత్రైనట్టు నిర్ధారణకు రావద్దు.
వందచందమామలూ వెన్నెలై కురిసి మనం చల్లగా ఐపోవాలి .
ఒంట్లో వనుకుపుట్టి వేడిసెగ కోసం ఎదురుచూడాలి
వేడి సరిపోక తంటాలు పడుతుంటే ఎలాగోలా తెల్లరిపోవాలి
చెప్పాపెట్టకుండా సూరీడు వచ్చేసాక
చలీ,గిలీ ఏమీ ఉండనపుడు
చక్కిలిగిలి పెట్టుకుని చేరోపక్కకీ మంచం దిగాలి
శోభనం అంటే చలికాచుకోవడం అనే నిర్వచనం రాయాలి


కల్మషం లేకుండా ప్రేమించిన నాడు
ప్రేమించగలిగినవాడు పిల్లాడే అని
ఒల్లోపెట్టుకుని తల్లోచెయ్యేసి నిమురుతుంట…

F1.

కొంత సేపటికి ముందు.
"స్నానానికెళ్లినట్టున్నావ్" ఫోన్ తీసుకోలేదు.

కొంత సేపటి తర్వాత
స్నానం చేస్తూ, నన్ను అర్ధం చేసుకున్నావో, అలవాటు చేసుకున్నావో
ఆలోచిస్తూ
తలపై నుంచి పోసుకున్ననీళ్లలో కలిసి ఇంకా ఇంకా కిందకి జారిపోతాను.
నీ ఒళ్లోకి, అక్కన్నుంచి సగం కలిపి నువ్వొదిలేసిన చద్దన్నం గిన్నెలోకి
అక్కన్నుంచి కొంచెం లేటుగానైనా నువ్వు కొనిచ్చిన ప్రతీ వస్తువులోకి
దూరిపోతాను.

మరికొంత సేపటి తర్వాత
మళ్లీ నీకు ఫోన్ చేసి, "ఇందాక ఏం చెప్పాలో తెలీక ఫోన్ కావాలని తీసుకోలే"దంటాను.
నువ్వేమో తెలుసులే అని కూడా అనవు. నిజంగా నవ్వుతావు
మా చిన్నిప్పుడు నువు చాలా మందికి చెప్పిన "కొంచెం ఇబ్బందుంది ఇంకొక్కరోజాగు" అన్న మాటలా ఇప్పుడు నేను
ఓ ఐదారు నిమిషాలు నిజంగా బతగ్గలిగితే చాలు నాన్నా .

కనీసం

నడుస్తూనో నటిస్తూనో
కొంత మాట్లాడుకుని, వెళ్లిపోతూ నవ్వుకునే ముఖాలమే మనం

ఇంకా కుదిరితే
అనుకుంటున్న ఇష్ట సమాధిలోకి చెరోసగం చేరిపోదాం
ముడివేయబడొద్దని నువ్వో,
ముచ్చటైనా తీరుద్దని నేనో, మళ్ళీ మళ్ళీ కనీసం కలుద్దాం.
ఇంకా కుదిరితే ...
నువ్వు సమస్తమవ్వు, నేను చివరంచుకి నడుస్తా