Skip to main content

పీపల్ మే నీమ్





                                                    పీపల్ మే నీమ్




రహమతుల్లా “పీపల్ మే నీమ్”  కవితా సంపుటి చదవగానే  నేను ఆయన్ని నిన్ననే కలిశాను అనే ఫీలింగ్ పోయి , ఆయనతోపాటే నిక్కరేసుకుని తిరిగాను , ఆయనతో పాటే చదువుకున్నా, అనేంత దగ్గరయ్యాడు నాకు. ఉద్యోగం కోసం హైదరాబాద్ వచ్చిన నాకు  చాలామంది సాహితీ మిత్రులు పరిచయం అయ్యారు! అలాగే అనుకోని పరిచయం ఈయనతో కూడా !
ఆయన్ని కలిశాక తను రాసిన “పీపల్ మే నీమ్”  చదివాను , ఆయన గురించి తెలుసుకోవాలంటే కలవాల్సిన పని లేదు, పీపల్ మే నీమ్ చదివితే చాలు అనిపిస్తుంది. .కవి,కధకుడు వారి వారి రంగాల్లో వేరు వేరు అనిపించే నాకు రహమతుల్లా విషయంలో అది సరికాదు అనిపించింది , ఈ రెండు ప్రక్రియల్లో ఆయన సమర్దుడు, నేను చదివిన పుస్తకాల్లో ఇది చాలా వైవిద్యమైన  కవితా సంపుటి. హిందువూ,ముస్లిమూ వేరు వేరు కాదని చెప్పే “సామాన్యశాస్త్రం” ఇది . ఇందులోని కవితల్లో చాలా మటుకు ఉర్దూ పదాలు కనిపిస్తాయి. ఉర్దూ తెలియని వాళ్ళకైనా  ఆ పదాల్లోని భావం ఇట్టే తెలిసిపోతుంది.
 బచ్ పన్ కవితలో ముస్లిం జీవితాల్లోని పేదరికాన్ని చెబుతూ “ సాయిబుల బేరం నిత్యం ఎగతాళినే , బాల్యమంతా తలకొట్టేసినట్లే , భయంతో సిగ్గుతో  ముడుచుకుని, ముడుచుకునీ నా దొర్బాల్యాలన్నిటికీ నసల్ గరీబీనే అంటాడు. ఆయన తల్లితండ్రుల్ని,భార్యాబిడ్డల్ని ఎంతగా ప్రేమిస్తాడంటే
“ మా నాయన ఇంటికొస్తేనే
మా బజార్లోని కుక్కలు ఇంట్లోకొచ్చి మంచం కింద దూరేవి,
తన ఎద్దుకు కుడిపి  తాపీ  దానికి కడుపు నిండాకే నిద్రపోయేవాడు ,
జైలుఅన్నం మిగిల్చి పక్షులకేసినా,
వీలుదొరికితే మొక్కలకు నీళ్ళు తాపిన సద్దాం చెడ్డోడంటే  
నేనేట్ల నమ్ముతను” అంటాడు .
ఇక ఈ సంపుటిలో “పీపల్ మే నీమ్” అనే దీర్గ కవిత గురించి కచ్చితంగా చెప్పుకోవాలి “ మా ఖత్నాలప్పుడో,సాదీలప్పుడో సంబరంగా ఊరేగుతుంటే  ఊరంతా ఆత్మీయంగా చూస్తుంటే గుండెలు తడిసి ముద్దయ్యేవి ,
జండాల్తో గడపల్లోకొచ్చినపుడు 
బిందెల్తో మా వాళ్ళకాళ్ళ మీద నీళ్ళు గుమ్మరించినప్పట్ల
వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళో నేనేట్ల ఎగురుతనో
నృత్యదేవత నాలో విహరిస్తున్నట్లు ఎగిరెగిరి 
అందరితో  సాయిబులూ కలగలిసి పంచబక్ష పరమాన్నాలు ఆరగించేటోల్లు” అని అంటుంటే ఆయన ముసల్మానా ? అనిపిస్తుంది. అంతలా కలిసిపోయే మనిసాయన .
మనుసుల్ని ఎంతగా ప్రేమిస్తాడంటే "మొర", "పెద్దమనసు బికారి". "సలాం బసారత్ సాబ్"  అనే కవితల్లో చూడొచ్చు. మనుసుల్నే కాదు చెట్లనీ,పక్షుల్ని ప్రేమిస్తూ
“ దిష్టి మచ్చంత  నల్లని మెడ,
కనిపించే ఆకాశం లాంటి కడుపు ,
మేఘాల్లాంటి బూడిదరంగు రెక్కలు ,
పాపం గుప్పెడంత ప్రాణి పిచ్చుక “ అని చెట్టుమీద,పిట్టమీద తన ప్రేమను “సర్కార్ చెట్టు” కవితలో చూపిస్తాడు .
                     ఇంకోచోట ప్రకృతిని ప్రేమిస్తూ “ తల్లి ముంగిట “ కవితలో చిన్న పిల్లాడై పాటకులందర్నీ తనతో పాటు నిక్కర్లు తొడిగి  తీరాలకు తీసుకెళ్తాడు . ఆ అనుభవాలతోనే  దేహం నిండా బట్టలున్న ఇప్పటికింకా ఆఫీసులో వంద వంకర్లు తిరుగుతూ వుంటాడాయన . ఇంతటి మంచి మనిషి మిత్రుడిగా దొరికినందుకు నేను ధన్యున్ని , కవిత్వానికి జయహో ............. కవికి సలామలేకుమ్.........
                                                                                                    -కాశిరాజు (9701075118)
పీపల్ మే నీమ్
పేజీలు :
ధర:
కవి: బా రహమతుల్లా(9490806022)

Comments

Popular posts from this blog

॥ శోభనాలు ॥

మొదలుపెట్టడం నీకూ, నాకూ కొత్తే కదా
నువ్వో నేనో చొరవతీసుకుని ఏదో ఒకటి చేద్దాం
మనకు చెవిలో చెప్పినవి చెప్పినట్టే చేయాలని ఇదివరకే తెలుసు
గడియ సరిగా పెట్టి కిటికీలు మూస్తే సరిపోదు
సర్ధడాలు ఆపేసి పక్కపైకొస్తే త్వరగా లైటార్పేదాం
నీకు తెలుసోలేదో గోడలకు చేవులేకాదు కళ్ళు కూడా ఉంటాయ్
అదిగో చూడు గుడ్లప్పగించి ఎలా చూస్తున్నాయో
వాటి కళ్ళకు గంతలు కట్టలేం గాని.
మనల్ని మనమే దాచేసుకుందాం!
శోభనం అంటే మనలోమనం దాగిపోవడం అని మెల్లమెల్లగా రాసుకుందాం!


పళ్ళూ పాలగ్లాసూ పాతబడిపోయి పక్కనొచ్చి కూర్చున్నాక
కళ్ళలో కళ్ళెట్టి చూస్తే వంద చందమామలు ఉదయించాలి.
అంత మాత్రానికే రాత్రైనట్టు నిర్ధారణకు రావద్దు.
వందచందమామలూ వెన్నెలై కురిసి మనం చల్లగా ఐపోవాలి .
ఒంట్లో వనుకుపుట్టి వేడిసెగ కోసం ఎదురుచూడాలి
వేడి సరిపోక తంటాలు పడుతుంటే ఎలాగోలా తెల్లరిపోవాలి
చెప్పాపెట్టకుండా సూరీడు వచ్చేసాక
చలీ,గిలీ ఏమీ ఉండనపుడు
చక్కిలిగిలి పెట్టుకుని చేరోపక్కకీ మంచం దిగాలి
శోభనం అంటే చలికాచుకోవడం అనే నిర్వచనం రాయాలి


కల్మషం లేకుండా ప్రేమించిన నాడు
ప్రేమించగలిగినవాడు పిల్లాడే అని
ఒల్లోపెట్టుకుని తల్లోచెయ్యేసి నిమురుతుంట…

F1.

కొంత సేపటికి ముందు.
"స్నానానికెళ్లినట్టున్నావ్" ఫోన్ తీసుకోలేదు.

కొంత సేపటి తర్వాత
స్నానం చేస్తూ, నన్ను అర్ధం చేసుకున్నావో, అలవాటు చేసుకున్నావో
ఆలోచిస్తూ
తలపై నుంచి పోసుకున్ననీళ్లలో కలిసి ఇంకా ఇంకా కిందకి జారిపోతాను.
నీ ఒళ్లోకి, అక్కన్నుంచి సగం కలిపి నువ్వొదిలేసిన చద్దన్నం గిన్నెలోకి
అక్కన్నుంచి కొంచెం లేటుగానైనా నువ్వు కొనిచ్చిన ప్రతీ వస్తువులోకి
దూరిపోతాను.

మరికొంత సేపటి తర్వాత
మళ్లీ నీకు ఫోన్ చేసి, "ఇందాక ఏం చెప్పాలో తెలీక ఫోన్ కావాలని తీసుకోలే"దంటాను.
నువ్వేమో తెలుసులే అని కూడా అనవు. నిజంగా నవ్వుతావు
మా చిన్నిప్పుడు నువు చాలా మందికి చెప్పిన "కొంచెం ఇబ్బందుంది ఇంకొక్కరోజాగు" అన్న మాటలా ఇప్పుడు నేను
ఓ ఐదారు నిమిషాలు నిజంగా బతగ్గలిగితే చాలు నాన్నా .

కనీసం

నడుస్తూనో నటిస్తూనో
కొంత మాట్లాడుకుని, వెళ్లిపోతూ నవ్వుకునే ముఖాలమే మనం

ఇంకా కుదిరితే
అనుకుంటున్న ఇష్ట సమాధిలోకి చెరోసగం చేరిపోదాం
ముడివేయబడొద్దని నువ్వో,
ముచ్చటైనా తీరుద్దని నేనో, మళ్ళీ మళ్ళీ కనీసం కలుద్దాం.
ఇంకా కుదిరితే ...
నువ్వు సమస్తమవ్వు, నేను చివరంచుకి నడుస్తా